Blog | Een blik op het verleden, een blik op De Toekomst

leon

“Bijna driekwart van de zwerfjongeren heeft geen startkwalificatie”. Deze ene zin het profielonderzoek onder zwerfjongeren uit 2012 is eigenlijk de start geweest van het idee rondom het project De Toekomst. Dit gegeven stond in schril contrast met de gegevens van Haagse jongeren, waarvan ruim 88% een startkwalificatie heeft behaald. Met dit ene gegeven wisten we dat de afstand van deze jongeren tot de arbeidsmarkt zeer groot was. En het project De Toekomst is gestart om het gat tussen risicojongeren en de arbeidsmarkt te dichten.

Het delen van verhalen en ervaringen zorgt ervoor dat er in de hoofden van mensen iets kan veranderen.

En nu zijn we in 2016 en is het project De Toekomst na drie jaar in de afrondende fase. De tijd vliegt letterlijk voorbij. En afrondingen zijn altijd mooie momenten om eens terug te blikken. Wat heeft het ons nu opgeleverd? Zijn we tevreden met wat we hebben bereikt? Hoe gaat het nu verder? Deze vragen worden vast beantwoord in afsluitende bijeenkomsten of misschien zelfs geschreven stukken. Ik heb voor mezelf eens nagedacht: wat is mij nu het meest bijgebleven in de afgelopen drie jaar? En dan kom ik tot de conclusie dat ontmoeten, het elkaar leren kennen, van essentieel belang is om zaken voor elkaar te krijgen. In de afgelopen drie jaar heeft ontmoeten min of meer een wezenlijke rol gespeeld in het project. Jongeren hebben werkgevers ontmoet. Leerwerk projecten hebben elkaar ontmoet. Maatjesprojecten hebben elkaar ontmoet. Instellingen voor hulp en begeleiding hebben elkaar ontmoet. En door deze ontmoeting hebben alle partijen elkaar (beter) leren kennen. En ik denk dat zonder deze ontmoeting, we niet zo veel voor elkaar zouden hebben gekregen. In een vervolgactiviteit hebben jongeren met schulden elkaar ook ontmoet. En in dat gesprek is dat werkzame element direct zichtbaar. Het delen van verhalen en ervaringen zorgt ervoor dat er in de hoofden van mensen iets kan veranderen.

 

Het mooie aan De Toekomst (zowel het project als het begrip zelf) vind ik dat er een vorm van hoop inzit. Een hoop op een mooiere, betere toekomst. En ik denk dat als we elkaar blijven ontmoeten, elkaar blijven leren kennen en met elkaar ervaringen en verhalen blijven delen, de toekomst voor deze (risico) jongeren hopelijk positiever en mooier wordt.

Léon van Lier